Home

Czym jest Biofeedback?
Terapia Biofeedback polega na współpracy z komputerem, który przekazuje informację zwrotną na temat Twoich postępów za pomocą wykresów, gier lub filmów. To bardzo proste i przyjemne. Trenując w ten sposób, ulepszasz m.in. koncentrację uwagi, pamięć, procesy myślowe, uczysz się kontrolować stres i relaksować. Obserwujesz, jak zmieniają się parametry i co sprawia, że się denerwujesz lub nie potrafisz skupić myśli.
Terapia Biofeedback jest metodą klasycznej medycyny i znajduje się w spisie międzynarodowych procedur medycznych.
Jak działa Biofeedback?
Informacje zwrotne o procesach ciała przekazywane są poprzez czujniki podłączone do osoby trenującej i komputera. Możemy zapisywać sygnały z 1 lub kilku rodzaju czujników naraz:
  • EEG Biofeedback
    to najczęściej stosowany rodzaj treningu, który mierzy aktywność fal mózgowych za pomocą czujników przymocowanych do Twojej głowy
  • HRV Biofeedback
    wykorzystuje pomiar rytmu serca i oddechu przy użyciu czujnika przymocowanego do pasa. Jest szczególnie pomocny w walce ze stresem i napięciem
  • EMG Biofeedback
    mierzy napięcie mięśni. Może być stosowany przy bólach pleców, bólach głowy, zaburzeniach lękowych i po urazach mięśni
  • Temperatura ciała
    czujnik pomiaru temperatury skóry stosowanej w bólach głowy, migrenach, stresach itp
  • EDA Biofeedback
    mierzy przewodność skóry (pocenie się) i może być stosowany przy terapii lęku, radzeniu sobie ze stresem
Podczas sesji biofeedback czujniki podłączone do osoby trenującej wysyłają informacje do komputera. Wyniki pomiarów są wyświetlane na monitorze i obrazowane przez wykresy, gry lub filmy. Trenujący poprzez pracę własnego umysłu lub ćwiczenia oddechu uczy się regulować aktywność fali mózgowych i procesów swojego ciała. Celem terapii jest utrwalenie nowych nawyków tak, by utrzymać je także poza treningiem. Dowiedz się więcej na ten temat tutaj.
Jak długo trwa sesja?
  • Sesja trwa zazwyczaj od 45 do 60 minut
  • Osoby zdrowe odczuwają efekty terapii po ok. 10 sesjach (odbywających się co najmniej raz, a najlepiej 2 razy w tygodniu). W zależności od rozpoznanego problemu może być wymagana większa ilość treningów (np. w przypadku ADHD może to być 20 - 40 sesji).
  • Po kilkumiesięcznej przerwie można powtórzyć cykl, by wzmocnić i odświeżyć efekt.
  • Amerykańscy pediatrzy (American Academy of Pediatrics, 2012) umieścili Biofeedback na liście najbardziej skutecznych metod terapeutycznych w pracy nad deficytami uwagi i nadpobudliwości.
  • Osoby cierpiące na schorzenia neurologiczne lub je podejrzewające powinny najpierw zasięgnąć opinii neurologa przed rozpoczęciem terapii Biofeedback oraz uzyskać stosowną informację na piśmie (o braku przeciwwskazań lub też o występującym schorzeniu). Padaczka jest przeciwwskazaniem do treningu.
Jak wygląda sesja Biofeedback?
Do treningu nie trzeba specjalnego przygotowania. Najlepiej jednak nie pić przed spotkaniem napojów pobudzających (kawy czy napojów energetycznych). Podczas treningu nie można używać telefonu komórkowego, najlepiej jeśli jest wyłączony lub wyciszony.

  1. Wywiad - w formie ankiety zawierającej pytania pozwalające wstępnie zidentyfikować problem i obszary mózgu wymagające treningu. Można również pobrać ją tutaj i przesłać mailowo przed wizytą.

  2. Badanie wstępne - po podłączeniu elektrod aktywność mózgu analizowana jest w trzech sytuacjach:
    • przy zamkniętych oczach,
    • otwartych oczach
    • w trakcie bycia skupionym ( np. rozwiązywanie zadań, czytanie, liczenie w pamięci lub słuchanie tekstu).

  3. Dodatkowe testy psychologiczne lub neuropsychologiczne - jeśli zajdzie potrzeba rozszerzenia diagnozy (w zależności od problemu mogą być wykonane na osobnym spotkaniu).

  4. Trening właściwy.
Aktywność mózgu obrazowana jest poprzez wykresy oraz odpowiednio zaprogramowane gry biofeedback, które czynią trening ciekawszym. Trenująca osoba steruje przebiegiem gry za pomocą pracy własnego mózgu, uczy się wpływać na fale mózgowe w zakresach, które wymagają treningu. W przypadku np. HRV Biofeedback trening polega na kontroli oddechu. Program komputerowy nagradza pożądany stan (np. skupienie uwagi, spokojny oddech) pacjenta dźwiękiem i/lub wizualnie (poprzez odpowiednie zachowanie gry, np. samochód szybciej jedzie, odsłaniają się puzzle, rzutki trafiają do celu). Mózg uczy się dzięki temu poprawnej aktywności. W następnych sesjach dążymy do wzmocnienia i utrwalenia pożądanych efektów. Na koniec sesji ćwiczy się bez dźwiękowych i wizualnych informacji zwrotnych, aby zachować efekty treningu również poza nim.